تحلیل اخبار و وقایع ایران

بحران هسته اي به جاهاي باريك خود مي رسد. جايي كه در صورت اصرار بر غني سازي مورد تحريم و شايد حمله قرار خواهد گرفت و در صورت عقب نشيني و پذيرش شرايط بين المللي پاسخگوي تهييج و تحريك گرايشهاي ملي گرايي كه خود سعي كردند آنرا به بحران اتمي پيوند دهند نخواهند بود. اين يكي از هزاران بي تدبيري و سوء نيت هاي سران اين حكومت بود كه سالهاست به تخريب منافع ملي اين كشور مي پردازد ولي اين بار مخاطب آنها ملت مظلوم نيست بلكه قدرتهاي بزرگي هستند كه اول حمله مي كنند بعد به سازمان ملل مراجعه مي كنند. جالب است سران حكومت مدام به قانوني بودن كار خود در چارچوب پادمان تاكيد مي كنند و ديگران را محكوم مي كنند كه حق قانوني آنها را پايمال مي كنند. يادشان رفته كه تا ديروز خودشان هيچ احترامي براي قوانين بين المللي قايل نبودند. آنروز كه سفارت يك كشور را اشغال كردند، موجوديت يك كشور عضو سازمان ملل را انكار كردن و تهديد به محو نمودن آن، دستور و تعيين جايزه براي قتل يك شهروند كشور ديگر، بي اعتنايي به هشدارهاي سازمان هاي خقوق بشر، قتل خبرنگار كانادايي و هزاران نقض قوانين بين المللي ديگر هيچ گوش شنوايي براي ادعاهاي آنان نگذاشته است.